Lof van het trage project

Elk goed project kent een moment waarop het zou moeten vertragen en dat vrijwel nooit doet. Het is het moment na het onderzoek en vóór het maken, waarop het eerlijke antwoord luidt: we weten nog niet wat dit is.

De druk is op dat punt enorm. Er is een planning. Er wachten mensen. Er is de menselijke neiging om onzekerheid om te zetten in bedrijvigheid, om iets te gaan produceren zodat het in elk geval op voortgang lijkt. Zo gaan de meeste projecten stilletjes mis — niet door slecht werk, maar door werk dat te vroeg gemaakt is, voordat het denken af was.

Het trage project is niet traag omdat er iemand stilzit. Het is traag omdat het weigert dingen te maken die het nog niet kan verantwoorden. Het houdt de ongemakkelijke open vraag een paar dagen langer open dan redelijk voelt, omdat het alternatief is haar slecht te beantwoorden en dat antwoord vervolgens drie maanden te moeten verdedigen.

We zijn niet romantisch over tijd. Traag is duur, en dat weten we. Maar het duurste wat een bedrijf kan doen, is snel het verkeerde merk bouwen en er daarna tien jaar in wonen.